26.10.2006 - Keman

o an, onu duyduğum an...

keman...

kem ân..

çingenelerin elindeyken tat verirsin en çok değil mi...

neşe katarsın...

bir de yahudilerin...

dünyanın gezgin, yersizlik timsallerinin...

anca yurtsuz kalınca mı neşenin kıymeti bilinir...

hüzünlerimizi yerliliğimize mi borçluyuz acaba...

bir çingene gibi kapkara ve kopkoyu gözlerle baksak çadırlarımızdan dışarı...

anca o zaman mı neşenin gerçek tadına varacağız...

çöpler bile içimize gülümsemeler yayabilecek mi...

kapılarımızı sonuna kadar kapattığımız için mi içimiz çürüdü...

bizi boğan kendi suyumuz mu..

kem ân...

senin yorgununum...

arzımevudda...

arzımevudlarımız mı hapsetti zihnimizi...

arzımevudlara varmak yerine hiç bir yere gitmemeyi...

yalnızca gitmeyi mi amaçlamalıydık...

yalnızca gitmeyi..

hedefsiz...

varış aramadan..

yerleşme kaygısı duymadan..

asla yerleşemeyeceğimizi unutmaya çalışmadan...

picassobelkiyinegelirim 

.

2007-02-16 22:36:45 - keman

2006-10-28 15:28:52 - tşk